Επίσκεψη στην Αθήνα σε εικόνες

Θέα από Μουσείο Ακρόπολης

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Μπλε Πολυκατοικία

Εξάρχεια

Αυτοσχέδιο Πάρκο στα Εξάρχεια

Ομόνοια

Ομόνοια

Μοναστηράκι

Μοναστηράκι

Σύνταγμα

Σύνταγμα

Ζάππειο

Ζάππειο

Η πόλη πίσω από τα Χριστουγεννιάτικα φώτα

Αυτή τη νύχτα. Την πρώτη νύχτα του χρόνου, το τραπέζι αδειάζει νωρίς από ευχές και αγάπη. Η Βασιλόπιτα κομμένη στο τραπέζι, έχουν μείνει 4 κομμάτια και πασπαλισμένη ζάχαρη. Η οικογένεια γελά και παίζει χαρτιά πιο δίπλα. Σηκώνομαι αργά από το τραπέζι με το φλουρί χωμένο στη παλάμη μου. Είμαι εγώ η τυχερή για φέτος, όπως και πέρυσι. Ποτέ άλλοτε.

Κουρνιάζω κοντά στο παράθυρο. Έξω έχει κρύο, το καταλαβαίνω από την πάχνη στο τζάμι. Μια ώρα πριν υποδεχτήκαμε τη νέα χρονιά και τώρα τι;;; Κάνω όνειρα για το 2011 καθώς ακούω τα χαχανητά των δικών μου που παίζουν 31. Με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι πλέκω ιστορίες στο μυαλό μου. Άλλωστε απόψε βρίσκομαι στο Παγκράτι, απέναντι από τον "Μαγεμένο Αυλό", το στέκι του Μάνου Χατζιδάκι, όλα επιτρέπονται.

Τα αυτοκίνητα στην Βασ.Κωνσταντίνου σχίζουν τι σιωπή του Πρωτοχρονιάτικου βραδιού και τα φώτα των δρόμων...Στην απέναντι πολυκατοικία οι ένοικοι χορεύουν γύρω από το δέντρο και ανταλλάσσουν δώρα. Αυτή η πόλη ζει. Σφίγγω το φλουρί στο χέρι μου και κάνω μια πραγματική ευχή για τη νέα χρονιά, όχι σαν τις άλλες που τυπικά λέμε μεταξύ μας. Ο μετανάστης που περιμένει να περάσει το δρόμο με παρατηρεί από μακριά θλιμμένα.

Μπαίνοντας στη γιορτινή Αθήνα είδα με τα μάτια μου αυτό που όλοι σήμερα αποκαλούν γκέτο ναρκομανών και μεταναστών. Ακριβώς στο κέντρο της πόλης. Πρόσωπα μελανιασμένα, σκοτεινά, αλλιώτικα. Όσο και αν με τρομάζει αυτή η αλήθεια δεν αποστρέφω το βλέμμα. Αυτή η σύγχρονη πραγματικότητα μου ταιριάζει καλύτερα από τα ασφαλή ψέματα για παιδιά. Μεγάλωσα..

Αναρωτιέμαι τη συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα. Με νουθετούν: Είναι αδύνατο να περπατήσεις μόνος στην Ομόνοια, την πλατεία Θεάτρου, την Αγ.Κωνσταντίνου όταν νυχτώσει. Το διαπιστώνω και μόνη από την ασφάλεια του ταξί. Αλλά είναι Πρωτοχρονιά και δεν καταλαβαίνω. Ύστερα κατηφορίζω στο Κέντρο. Η πόλη αυτή είναι διαφορετική από τις άλλες δύο που έχω μείνει. Ο κόσμος δεν νοιάζεται, σε προσπερνάει αδιάφορα. Όλοι βιάζονται να πάνε κάπου, ασφυκτιούν από την γεμάτη ρύπους ατμόσφαιρα. Σπάνια χαμογελούν, μα φαίνονται ευτυχισμένοι.

Τα ανθοπωλεία στο Σύνταγμα ομορφαίνουν την ατμόσφαιρα και μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη ακόμα και τώρα έχει τουρίστες που φωτογραφίζουν την αλλαγή της φρουράς. Εδώ ο κόσμος είναι παντού, όπως και η αστυνομία. Περιμένει να περάσει στον απέναντι πεζοδρόμιο και να ξεχυθεί στη Ερμού για τα τελευταία γιορτινά ψώνια. Τα δρομάκια είναι γραφικά. Οι βιαστικοί καταναλωτές τρώνε ένα πρόχειρο γεύμα στο πόδι και οι νέοι κατά παρέες κάθονται όπου βρουν στην πλατεία Μοναστηρακίου. Οι μικροπολιτές μοιάζουν κουρασμένοι. Σε μια στοά στην οδό Βουλής απολαμβάνω καφέ καλής ποιότητας ανάμεσα σε Αθηναίους διανοούμενους και hipster. Το ρολόι δείχνει 17:00μ.μ., 31 Δεκεμβρίου.

Τώρα μπροστά από το κλειστό παράθυρο τα σκέφτομαι όλα αυτά και ξεφυσάω. Από μέσα κάποιος φωνάζει πως τον κλέβουν στα χαρτιά και οι υπόλοιποι παραπονιούνται. Γελάω. Αύριο θα ξημερώσει και θα είναι 1 Ιανουαρίου και θα θυμάμαι εικόνες από το 2010 σαν παλιά ανάμνηση.

Εδώ μυρίζει Δακρυγόνα. Αυτά που κάνουν τα μάτια να τρέχουν και το λαιμό να καίει. Τα σπίτια είναι παλιά, οι κάδοι καμμένοι, οι τοίχοι βαμμένοι με γκράφιτι και συνθήματα. Η Θεμιστοκλέους είναι μικρότερη από όσο φάνταζε στην τηλεόραση. Όλα εδώ είναι μικρότερα, τα συναισθήματα, οι φόβοι, το αύριο. Προσπερνώ τα ξεραμένα λουλούδια και δεν κοιτάζω πίσω. Από ψηλά βλέπω την μπλε πολυκατοικία που φιλοξένησε καλλιτέχνες σε άλλους καιρούς. Λίγο αργότερα πίνω πράσινο τσάι στο floral και αγοράζω Dazed & confused. Χαζεύω τους κλειστούς εκδοτικούς οίκους σαν γνήσιος λάτρης της λογοτεχνίας. Μετά τα Εξάρχεια η Πατησίων, το Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Από την άλλη πλευρά το απόκοσμο Κολωνάκι.

Η τέχνη. Η τέχνη εδώ είναι τρόπος ζωής. Υπάρχει παντού, στις μικρές γειτονιές, στους δρόμους, σε παλιά σπίτια, δημόσια κτήρια. Η Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής και η παράσταση που είδαμε τόσο γλυκιά και μελαγχολική. Γιατί ο έρωτας είναι μια ιστορία χιλιοειπωμένη και τόσο γνώριμη. Από τα χείλη του Συρανό Ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν:

"Έρωτας είναι, μάτια μου, έρωτας μανιασμένος!

Όμως χωρίς εγωισμό, μόνο λίγο θλιμμένος!

Την ευτυχία μου θα 'δινα εγώ για τη δική σου

Και ας μη μάθαινες ποτέ τίποτα στη ζωή σου!

Αρκεί μόνο από μακριά ν' ακούω να γελάς,

Να ξέρω πως το γέλιο σου λίγο μου το χρωστάς!"

Θα κοιμηθώ απόψε κι όλα θα φαίνονται τόσο μακρινά γιατί τα φώτα της μεγαλούπολης θα σβήσουν. Οι γιορτές τελειώνουν σιγά-σιγά. Κι εγώ έφυγα. Κρατώ όμως το τυχερό φλουρί στο χέρι μου και αν βγει πραγματική η ευχή μου θα γυρίσω σύντομα να χτίσω τα δικά μου όνειρα...ανάμεσα σε άγνωστους.

Καλή Χρονιά!!

Η παραμυθένια πόλη

Θα 'χω να θυμάμαι, όταν περάσουν τα χρόνια, μια πόλη παραμηθένια.

Είναι Χριστούγεννα. Μόλις που άρχισε να σκοτεινιάζει, τα λαμπιόνια στους κεντρικούς δρόμους άναψαν. Τα δέντρα τρυγύρω από την πλατεία Γεωργίου ακολούθησαν. Ο κόσμος γύρω από την φάτνη άρχισε να πληθαίνει. Στέκομαι εκεί, στο κέντρο, ανάμεσα από τα δύο μεγάλα συντιβάνια, απέναντι από το θέατρο Απόλλων। Στον αέρα μυρίζουν κάστανα και γέλια παιδιών.



Εδώ που καταλήγουν κάθε φορά οι παρελάσεις του Καρναβαλιού. Που συγκεντρώνονται χιλιάδες μασκαράδες με σερμπαντίνες, καραμούζες και μαυροδάφνες στα χέρια. Σοκολάτες που αιωρούνται από το τελευταίο άρμα και μουσικές της μπάντας του δήμου που πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Η Καρναβαλική επιτροπή με τα περίεργα καπέλα, το παιχνίδι του κρυμμένου θυσαυρού, τα ντόμινο και ο βασιλιάς Καρνάβαλος να καίγεται στο Μόλο της Αγίου Νικολάου.



Τα θυμάμαι όλα από παιδί σαν να 'ταν χθες. Όταν δεν κατεβαίναμε στο κέντρο για να γιορτάσουμε τη λήξη του Καρναβαλιού μαζευόμασταν όλη η οικογένεια στην ταράτσα της πολυκατοικίας και χαζεύαμε από μακριά τα χρωματιστά πυροτεχνήματα, ψηλά-ψηλά στον ουρανό, που σημαίνουν το τέλος του Καρναβαλιού.



Κι ύστερα ξυπνούσα από γλυκά όνειρα και ατένιζα τον καθαρό ορίζοντα της πόλης. Απέναντι το κάστρο, το φρούριο της Πάτρας, εκεί ψηλά μπροστά από τα πεύκα του Τουριστικού. Κι ένας λευκός γάτος που κουρνιάζει στα πόδια του πρωταγωνιστή μιας παράστασης που κάποτε είδα στο υπαίθριο θέατρο του κάστρου και προκαλεί αμηχανία. Έμεινε εκεί μέχρι που έσβησαν τα φώτα και δεν μπορούσα πια να τον δω.



Μεγάλωσα και γύρω από το Ρωμαϊκό Ωδείο ο δρόμος άλλαξε, γέμισε από graffiti που ζωγράφισαν νέοι. Μόνο το Ωδείο στέκει εκεί, μέσα στην καφέ πέτρα και το μάρμαρο, περιφραγμένο, δεσποτικό। Και λίγο πιο κάτω η καμπάνα της Παντάνασσας που ακούγεται σε όλη την πόλη.

Οι δρόμοι που αλωνίσαμε σαν σχολιαρόπαιδα και σαν έφηβοι. Στην πόλη που η καρδιά για πρώτη φορά σκίρτησε μέσα από ματιές και βλέμματα αυθόρμητα, πειράγματα και αθώα λόγια. Μόλις στα δεκαπέντε. Κι μια ξεχασμένη αφιέρωση στο πίσω μέρος της Λογοτεχνίας της Γ' Λυκείου:

Το γέλιο να 'ναι αβίαστο

Η θέρμη στην καρδιά σου προσφορά

Το άγγιγμα δώρο ψυχής

Τα μάτια πάθος

Έτσι να 'σαι...

Η ιστορία της Πάτρας μοιάζει με ένα παλιό παραμύθι. Η πόλη που άκμασε με την παραγωγή σταφίδας, παρήκμασε και αναγεννήθηκε σε σύγχρονα πρότυπα. Η όμορφη παλιά ιστορία της Αθηνάς Κακούρη για την Πάτρα, τα Πριμαρόλια που με γυρνούν πίσω στο χρόνο και ταξιδεύω στους δρόμους του μυθιστορήματος, ξεπατικώνω σκηνές και ακολουθώ τους ήρωες σε διάφορες μεριές της πόλης. Δακρύζω και ζω πρωτόγνωρα συναισθήματα.



Και οι μουσικές που ντύνω τα βράδια που μελαγχολώ μακριά από φίλους, οικογένεια και αναμνήσεις είναι μελωδίες που διασκέβασε ο Vassilikos στο Vintage, αυτός ο εξαίρετος Πατρινός ρομαντικός μουσικός. Όμως οι ρομαντικοί της πόλης είτε χάθηκαν ή την εγκατέλειψαν για να αναζητήσουν αλλού έμπνευση και ταυτότητα.



Εδώ στο κέντρο της πόλης στο σήμερα που ξημέρωσε χωρίς να το καταλάβω και τα γιορτινά φώτα έσβησαν πάλι. Ο κόσμος σώπασε και είναι ακόμα νωρίς. Μονάχα οι γλάροι ταξιδεύουν στον ουρανό προς τα νότια. Θα έχει κακοκαιρία ανοιχτά στο πέλαγο. Και τα καράβια που φεύγουν ή γυρνούν από Ιταλία δεν θα 'χουν συντροφιά παρά μόνο τα κύματα. Στο παλιό λιμάνι που επεκτείνεται σιγά-σιγά θυμάμαι εμένα να υποδέχεται τη θεία Σοφία από το Μπάρι. Να χαμογελώ και να τιτιβίζω καθώς πιάνουμε λιμάνι με τον "Ερωτόκριτο" ή την "Αρετούσα" στα δικά μας ταξίδια στην Ιταλία, εκείνα τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα των δέκα μου χρόνων.



Τα χρόνια πέρασαν και άλλαξα πολύ. Έφυγα από την Πάτρα για να ζήσω στα βόρια. Κράτησα όμως αυτή την παλιά εικόνα του κυματοθραύστη. Κάθε φορά που διασχίζω τη μαρίνα, έρχονται στη μνήμη μου τα κύματα να σκάνε πάνω στον κυματοθραύστη και το καλοκαίρι τα παιδιά να περνούν απέναντι με το μικρό καϊκι να ονειροπολούν, να διαβάζουν ποίηση, να βουτούν στα ανοιχτά, να ζούν το τότε της Πάτρας.

Η Πάτρα εξελίσσεται, τα καράβια συνεχίζουν να μπαινοβγαίνουν στο Λιμάνι από και προς Ιταλία αλλά εγώ δεν μένω πια εδώ.

Διακοπές στη Σαντορίνη

Στέκομαι στην ταράτσα της πολυκατοικίας μου στην Πάτρα πριν ακόμα περάσουν 24 ώρες από την επιστροφή μου μετά από τις διακοπές στη Σαντορίνη. Φορώ το χειροποίητο θαλασσί σουβενίρ φόρεμα από τη Θήρα και αναρωτιέμαι κοιτάζοντας τη φτωχή θέα της πόλης αν θα ξεχάσω ποτέ τις πέντε προηγούμενες μέρες. Ειλικρινά δεν φαντάστηκα ποτέ πόση γοητεία μπορεί να ασκήσει ένας τόσο άγονος και άνυδρος τόπος.

Ανοίγοντας η πόρτα του πλοίου, έτοιμου να προσαράξει στο λιμάνι του Αθηνιού, αντίκρισα έναν τεράστιο σκουρόχρωμο βράχο να υψώνεται πάνω από το ηλιοκαμένο λιμάνι. Σάστισα βγαίνοντας έξω κατατρεγμένη από το πλήθος τουριστών, που φορτωμένοι με αποσκευές και κουρασμένοι από το οχτάωρο ταξίδι ξεχύθηκαν στο λιμάνι. Γιατί άραγε τόσος πολύς κόσμος επέλεξε τον συγκεκριμένο προορισμό για τις διακοπές του; Η απάντηση ήρθε λίγο αργότερα, όταν επιβιβασμένη στην ασφάλεια του λεωφορείου και έπειτα από 7 στροφές των 180 μοιρών διασχίσαμε τον τεράστιο, σαθρό από ηφαιστειακό υλικό βράχο και βρεθήκαμε στην κορυφή. Μπροστά μας απλώθηκε ο Παράδεισος.

Η πρώτη ονομασία του νησιού ήταν Στρογγύλη, λόγω της σφαιρικής μορφής του νησιού πριν την έκρηξη του ηφαιστείου. Γύρω στα 1600 π.χ. το ηφαίστειο εκρήγνυται και καλύπτει ολόκληρο το νησί με σκόνη και ηφαιστειακό υλικό, λάβα. Η Στρογγύλη θάβεται κάτω από αυτό, ο κρατήρας βυθίζεται δημιουργώντας τη θαλάσσια Καλντέρα και το στρογγυλό νησί κόβεται στα τρία, τη σημερινή Σαντορίνη, τη Θηρασία και το Ασπρονήσι. Αργότερα το νησί ονομάστηκε Καλλίστη –η πιο όμορφη από όλες- όχι άδικα. Εξαιτίας των συνεχόμενων στο χρόνο εκρήξεων του ηφαιστείου αναδύθηκαν στο θαλάσσιο χώρο της Καλντέρας η Παλαιά και η Νέα Καμένη. Το νησί σήμερα ονομάζεται επίσημα Θήρα, ενώ είναι σε όλους μας γνωστή ως Σαντορίνη, απομεινάρι της Ιταλικής κατοχής που καταλάβαιναν την άφιξη τους από το ναό της Αγίας Ειρήνης – Santa Irina - Σαντορίνη.

Πρωτεύουσα του νησιού είναι τα Φηρά, άλλοτε ονομαζόμενα και Θήρα. Η γραφική, παραδοσιακή, κοσμοπολίτικη μικρή πολιτεία ξετυλίγεται στα μάτια του επισκέπτη ανάμεσα σε σοκάκια και πανέμορφα Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής υπόσκαπτα μπλε και λευκά σπίτια και μαγαζιά. Η βραδινή βόλτα στο τεράστιο μπαλκόνι των Φηρών με θέα στην καλντέρα την πρώτη μέρα στο νησί, με μάγεψε. Αλλά και αυτές που ακολούθησαν, αν και συνδυάστηκαν με τον υπερβολικά δυνατό Κυκλαδίτικο άνεμο μου προκάλεσαν ρίγος. Η απίστευτη θέα στην Καλντέρα και το μικρό λιμανάκι των Φηρών, τα κρουαζιερόπλοια αλλά και τα σπίτια που απλώνονταν μπροστά μου, με έκαναν να θέλω να επισκεφτώ το νησί ξανά. Στα σοκάκια οι ξένοι τουρίστες υπερτερούν των ελλήνων και αντιστρέφουν τις φήμες για κρίση στον τουρισμό. Οι ασφυκτικά γεμάτες ταβέρνες, καφετέριες και club προσδίδουν μία διαφορετική νότα στην πρωτεύουσα. Ανάμεσα τους ξεχωρίζεις το 1500 B.C. ( εστιατόριο με θέα στην Καλντέρα) και από βραδινά μαγαζιά το Kou και το jazz Kira-Thira. Τα ερωτευμένα ζευγαράκια, οι παρέες νεαρών Ιταλών τουριστών, τα παιδιά με τα παγωτά στα χέρια κάτω από το φως της επερχόμενης Πανσελήνου να κοιτούν την καλντέρα και να ονειρεύονται κάτω από τον ήχο του Sound of silence του βιολιού ενός πλανόδιου μουσικού.

Πανέμορφοι προορισμοί της Θήρας αποτελούν το Καμάρι ( που δεν θυμίζει και πολύ Κυκλαδίτικο νησί) και η Περίσσα όπου μπορείς να κολυμπήσεις και να κάνεις ηλιοθεραπεία σε μία πρωτόγνωρη μαύρη παραλία ( προσωπικά προτίμησα το μπάνιο στην πισίνα του ξενοδοχείου γιατί η μαύρη άμμος κυριολεκτικά σου καίει τα πόδια). Άλλες ωραίες παραλίες του νησιού είναι ο Περίβολος, ο Αϊ Γιώργης και η Κόκκινη Παραλία, που πήρε το όνομα της από τον κόκκινο ηφαιστειακό βράχο που την πλαισιώνει.

Δίπλα στην Κόκκινη Παραλία είναι το αρχαίο και σύγχρονο Ακρωτήρι. Οι ανασκαφές που έχουν γίνει έχουν φέρει στο φως το 3% του αρχαίου συνοικισμού, εκθέματα (όπως τοιχογραφίες, σκεύη και έπιπλα) βρίσκονται στο Προϊστορικό Μουσείο Θήρας. Δυστυχώς ο χώρος των ανασκαφών στο Ακρωτήρι παραμένει κλειστός στο κοινό τα τελευταία 5 χρόνια. Λίγο πιο πέρα το χωριό Πύργος αλλά και η υψηλότερη και αρχαιότερη κορυφή του νησιού που χρονολογείται πριν από το σχηματισμό του, χαρίζουν μία πανοραμική θέα σε όλο το νησί.

Σε όλες τις διαδρομές του νησιού συναντάς ελάχιστα δέντρα όμως μπορείς ξεκάθαρα να δεις τα τοπικά προϊόντα που ευδοκιμούν στο ηφαιστειακό έδαφος χωρίς να έχουν ποτιστεί ποτέ όπως κολοκύθια, λευκές μελιτζάνες, τοματίνια και αμπέλια (μέσα στα μεγάλα αυτοδημιούργητα καλάθια τους που φτάνουν και τα 300 έτη. Ακόμη η Σαντορίνη φημίζεται για τα λευκά της κρασιά (τα οποία η αδελφή μου κατέβαζε λες και ήταν νερό) και για το κόκκινο κρασί-λικέρ Visanto (όχι και τόσο του γούστου μου). Άλλες γευστικές απολαύσεις που θα μου μείνουν αξέχαστες είναι η μελιτζανοσαλάτα, το τυρί Χλωρό και σαλάτα με δροσερά ντοματίνια, κάπαρη και λιαστές ντομάτες. Γευστικός παράδεισος!

Οι ντόπιοι φτάνουν τις 13.000, βέβαια ελάχιστους βλέπεις στους δρόμους του νησιού τέτοια εποχή. Έρχεσαι σε επαφή μόνο με όσους ασχολούνται με τουριστικά επαγγέλματα. Το χιούμορ ξεχειλίζει όπως και ο ερωτισμός και εύκολα θα βρεθεί κάποιος που θα θέλει να σου κάνει καντάδα. Την ίδια στιγμή το νησί κατακλύζεται από γοητευτικούς τουρίστες που εύκολα πιάνεις την κουβέντα ή σου πιάνουν το καπέλο αν στο πάρει ο αέρας. Απρόσμενα παντού θα συναντήσεις γαϊδουράκια που χρησιμοποιούνται για μετακινήσεις, αναμνηστικά σουβενίρ με τη μορφή λούτρινων και σαν γλυπτά σε όλες τις μεγάλες πόλεις.

Η υγρή ατμόσφαιρα και οι δυνατοί άνεμοι μας χάλασαν το ηλιοβασίλεμα στην Οία το τελευταίο βράδυ στη Σαντορίνη. Αφού περπατήσαμε στα σαν ζωγραφιά στενά σοκάκια της πιο όμορφης γωνιάς του νησιού, σταθήκαμε στα σκαλιά που οδηγούσαν στο λιμανάκι της Οίας για να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Δεξιά κι αριστερά τουρίστες κρεμασμένοι σε ταράτσες, αυλές, μπαλκόνια περιμένουν με κομμένη την ανάσα. Λίγο μετά τις 8:30 ο ήλιος αλλάζοντας χρώματα στον ορίζοντα και εσωτερικά χάθηκε πίσω από το απέναντι νησί. Το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Μαγευτική πόλη αλλά υπερβολικά υπερεκτιμημένο ηλιοβασίλεμα. Ο κοσμοπολίτικος αέρας, το στιλ και η φινέτσα των τουριστών, τα μαγαζιά με έργα τέχνης, οι γαλάζιοι τρούλοι των εκκλησιών, τα ήρεμα πολυτελέστατα ξενοδοχεία και η Πανσέληνος του Ιούλη ( που αποδείχθηκε πιο όμορφη από το ηλιοβασίλεμα) έκαναν την Οία την πιο ξεχωριστή πόλη της Θήρας.

Η επόμενη νύχτα με βρήκε στο καράβι με προορισμό τον Πειραιά γεμάτη αναμνήσεις και νοσταλγία για τη Σαντορίνη. Το σίγουρο είναι πως θα επιστρέψω κάποτε σε αυτό το νησί –το πιο όμορφο από όλα- ίσως τότε να μου κάνουν τελικά και καντάδα. Φτάνοντας στο λιμάνι του Πειραιά το φεγγάρι είχε αρχίσει να αδειάζει.