Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Αυτό το μέρος είναι θάνατος

Όπου και να κοιτάξεις θα δεις δυστυχία, μιζέρια και μοναξιά, φτώχια, απαξίωση και ψέμα. Αυτός είναι ο κόσμος που μεγαλώσαμε, που θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε και στο τέλος θα πεθάνουμε. Αλλαγή μια λέξη επιτακτική αλλά και αόριστη. Ποιος έχει όρεξη για αλλαγή; Δεν ξεβολεύεις εύκολα τον μίζερο από την πραγματικότητα του, δεν φεύγει ο φόβος τόσο εύκολα από το μυαλό του. Σε αυτόν τον κόσμο επιβιώνουμε καθημερινά μέσα από αντιξοότητες και δυσκολίες. Για πόσο ακόμα όμως θα σκύβουμε με υπακοή το κεφάλι σε αυτά που μας προστάζουν, στα πρέπει;

Παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό την ελληνική επικαιρότητα ανακάλυψα με μεγάλη στεναχώρια ότι το μακρινό (όχι και τόσο), βάρβαρο και αντιδημοκρατικό παρελθόν που προσπαθεί να αποβάλλει η ελληνική κοινωνία είναι όσο ποτέ επίκαιρο και μέρος της ζωής μας. Θυμάμαι μεγάλωσα ακούγοντας αποσπασματικά από τα δελτία ειδήσεων για την τρομοκρατία που απλωνόταν ανά την υφήλιο προκαλώντας το θάνατο και την αβεβαιότητα, τόσο πλήττοντας την δημοκρατία κρατών όσο κάνοντας πλύση εγκεφάλου σε μη ελεύθερους ανθρώπους. Αυτό που μάλλον άργησα να καταλάβω ήταν πως και η δική μου χώρα αργά η γρήγορα θα κυλούσε στους ίδιους ρυθμούς, και πως ώριμη πια θα καλούμουν να αντιμετωπίσω ένα “τώρα” τρομακτικό και ένα “αύριο” προκαθορισμένο στην καταστροφή.

Αίτημα όλων των εποχών ήταν η ισότητα, η δημοκρατία και η ελευθερία των πολιτών. Επιπλέον έχουν τεθεί τα ζητήματα σχετικά με τα όρια της ελευθερίας δράσης του καθενός σε σχέση με τα δικαιώματα του άλλου. Η σημερινή απεργία και κάθε απεργία είναι επιλογή καθενός ξεχωριστά. Το αν θα παραβρεθεί σε μια πορεία ή θα διαμαρτυρηθεί με άλλο τρόπο επίσης. Αλλά ο θάνατος κάποιου που επέλεξε να εργαστεί για προσωπικούς του λόγους από απερίσκεπτους και ασυνείδητους διαμαρτυρόμενους θεωρώ πως είναι ακόμα μια φορά η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.. Τρεις νεκρούς θρηνήσαμε σήμερα επειδή κάποιοι ξέχασαν τα όρια της δημοκρατίας ή ακόμα και της αναρχίας για την οποία αγωνίζονται. Αυτή η μορφή τρομοκρατίας σε συνδυασμό με το κυριαρχικό κράτος και τα παντοδύναμα μέσα ενημέρωσης που μας κατακλύζουν από παντού, πλάθουν μια αλήθεια που φοβίζει. Το ζήτημα που θέτουν όλοι είναι να μην θρηνήσουμε άλλα αθώα θύματα κάθε φορά που κάποιος άδικα δολοφονείται και το επαναλαμβάνουν ξεδιάντροπα χωρίς όμως κανείς τους να κάνει τίποτα για να εμποδίσει τους δράστες, να αποδώσει δικαιοσύνη και να χτίσει πάνω στα ερείπια ένα καλύτερο μέλλον.

Φοβάμαι πια πως αυτός ο τόπος έχει την τάση να αυτοκαταστρέφεται, να μετατραπεί ότι αξίζει σε θάνατο και θα συνεχίσει να στερεί ζωές και φωνές από την κοινωνία.

3 σχόλια:

  1. Ξέρεις όλες οι δομές έχουν αρχή και τέλος.Τα άστρα γεννιούνται και πεθαίνουν κι αυτά και γίνονται μαύρες τρύπες.Τα δέντρα καρποφορούν μα τα φρούτα τους ωριμάζουν και σαπίζουν.Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μωρό, αύριο ενήλικας μεθαύριο γέρος.Έτσι και η κοινωνία και η ανθρωπότητα.Γεννηθήκαμε στην αρχαιότητα και μάθαμε τον κόσμο(οι περισσότερες επιστήμες τότε εφευρέθηκαν),περάσαμε από την εφηβεία της αντίδρασης απέναντι στο κατεστημένο και τον δογματισμό για να απογαλακτιστούμε με την επανάσταση και την αναγέννηση.Και πλέον με το τελευταίο μεγάλο κίνημα να έχει πεθάνει στα 80's έτσι οδεύουμε σαν κοινωνία στην ηλικία της μεγάλης παραγωγικότητας αλλά πολύ γρήγορης ζωής και που μόνο υποχρεώσεις φέρνει.Και απλά αυτό που βλέπεις είναι η "φυσιολογική" παρακμή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η παρακμή είναι μεν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν αποτελεί και το τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή